Stel je voor: je collega valt jouw kantoor binnen, gaat zitten en begint te praten over een vergadering waar ze net is geweest. Ze is zichtbaar gefrustreerd. Jij knikt op de juiste momenten, hummmt eens, en denkt ondertussen al na over wat je straks gaat zeggen. Misschien heb je zelfs een goed advies klaarliggen voordat ze is uitgesproken. Herkenbaar? Mooi. Want zo gaat het bij de meesten van ons. We zeggen dat we luisteren, maar in werkelijkheid wachten we op onze beurt om iets terug te zeggen. Daar wringt de schoen. Actief luisteren is precies dáár het tegenovergestelde van: je legt je aandacht volledig bij de ander, zonder dat je intern al bezig bent met je antwoord. Het klinkt simpel. Dat is het niet.

Stel je voor: maandagochtend, half tien. Je hebt een vraag aan een collega op een andere afdeling. Je weet dat je hem ook kunt bellen, maar je doet wat de meesten doen. Je opent je mailbox en typt. Drie zinnen, een vraagteken, verzenden. Klaar. Een dag later heb je nog geen antwoord. Je stuurt een reminder. Twee dagen later komt er een reactie terug met een wedervraag. Jij beantwoordt die. Hij beantwoordt die. Inmiddels is het donderdag. En je vraag? Die is nog steeds niet beantwoord.