Iedereen kent wel iemand die direct naar het resultaat wil. Iemand die in een overleg na drie minuten al vraagt: “Wat gaan we nu concreet doen?” Grote kans dat zo iemand in DISC-taal een duidelijke D-voorkeur laat zien: doelgericht, besluitvaardig en niet bang voor tempo. Iedereen kent ook wel iemand die juist energie brengt in een groep. Die makkelijk praat, ideeën verbindt en een saaie vergadering net wat lichter maakt. Dat gedrag past vaak bij de I-stijl: invloedrijk, enthousiast en relationeel sterk.

Een paar jaar terug zat ik aan tafel met een tienkoppig managementteam. De directeur opende met één zin: "Het botert hier niet. Kunnen jullie ons helpen?" Ruzies, roddels, mensen die elkaar ontliepen in de wandelgangen. We deden een groepsgesprek. En wat gebeurde er? Iedereen had het over hoe het vroeger was, over de marktomstandigheden, over de hr-procedures. Over de samenwerking nu — daar zei niemand iets over. Zodra ik vervolgens met elk teamlid apart sprak, kwam er een waslijst aan frustraties op tafel. Frustraties die ze allemaal kenden, maar nooit hardop uitspraken.